Í gær kláraði ég 36 mynda rúlluna af Kodak Tri-X 400 sem fylgdi með kommamyndavélinni sem ég fékk lánaða um daginn. Búinn að setja 24 mynda rúllu af Fuji Superia 400 í hana og búinn að smella slatta af myndum af. Í næstu viku fer ég með draslið í framköllun og verð sáttur ef ég fæ tíu þokkalegar myndir. Það er enginn ljósmælir á Fed-5B svo ég þarf að giska á lýsingartímann en ég vona að fókusinn komi þokkalega út; oftast stilli ég hann fyrirfram svo allt sem er kannski fjóra metra frá mér, og lengra, sé í fókus. Ég reikna reyndar með að slatti af myndum verði hreyfður.
Hvernig sem myndirnar koma út hefur samt verið upplifun að nota „frumstæða“ filmuvél. Tilfinningin við að taka myndir er ólík því þegar ég er með stafræna undrið mitt; ég sé myndefni, ég ramma það í glugganum á vélinni og smelli. Búið. Ekki ein mynd í viðbót, eða fimm, til að vera viss. Ekki einu sinni frá öðru sjónarhorni.
Stundum er þetta meira vesen á Fedinum en oftast alls ekki. Glugginn á honum er reyndar dimmur svo ég er lengi að ramma og ég er klaufi við að fókusa. Þegar ég þarf ekki að fókusa sérstaklega hefur þetta verið næstum of auðvelt. Jafnvel svo að ég hef gleymt að halda almennilega á vélinni til að hún hreyfist ekki. Þess vegna grunar mig að margar myndir verði hreyfðar.
En það er þægileg tilfinning að heyra smellinn í gömlu dósinni. Myndin er tekin, move on. Ég fæ að sjá hana þegar filman kemur úr framköllun og það er fínt. Eitthvað til að hlakka til. Og ég hlakka mikið til. Hvernig sem myndirnar koma út verð ég að eignast „rangefinder“ filmuvél. Ég hef verið að skoða myndavélar á viðráðanlegu verði og er alveg heillaður af þeim sem komu frá Japan um 1970.
Sem er sérstakt því ég hef fengið, ekki upp úr alveg skraufþurru, blæti fyrir Honda CB750 mótorhjólum. Nýja retrókúlið er Made in Japan, ca. 1970.
Í gær tókum við Haukur á móti bjórgæðingi frá Kansas ásamt konunni hans. Þau færðu okkur fullt af amerísku handverksbruggi og við hreinsuðum út úr skápunum góðgæti á borð við Thomas Hardy Ale, Panil Barrique Sour og Traquair 900 til að bjóða þeim. Ég er þess vegna þunnur á föstudagseftirmiðdegi, á meðan aðrir hlakka til kvöldsins, og á morgun tek ég aukavakt. Mér sýnist ég taka hlutina í öfugri röð miðað við annað fólk.
Vonandi tók ég einhverja almennilega mynd í gærkvöldi en þær fóru í staflann af myndum sem þarf að skoða, flokka, afgreiða og vinna. Staflinn er ansi stór því á þriðjudaginn skrapp ég í Nauthólsvík til að taka (lélegar) myndir og í fyrrakvöld fór ég í ljósmyndaferð með Ljósmyndakeppni.is og tók ríflega 300 (lélegar) myndir. Í gær kíkti ég svo á Kjarvalsstaði að skoða mjög áhugaverða útskriftarsýningu nema í Listaháskólanum og þrammaði svo um Reykjavík með myndavélina áður en ég fór… og fékk lánaða myndavél; FED 5B.
Vonandi finn ég eitthvað til að taka myndir af því ég er mjög spenntur að sjá hvernig mér tekst til með hana. Ég fékk hana með rúllu af Kodak Tri-X 400 filmu (svarthvít, namminamm) og svo tvær rúllur af Fuji Superia litfilmu, 100 og 400 ISO, til vonar og vara. Verst hvað kostar að framkalla en ef svona „rangefinder“ myndavél er jafn skemmtileg og ég hef ímyndað mér verð ég líklega að finna mér eina sovéska til að eignast. Þá þarf ég að fara að framkalla sjálfur…
Samkvæmt Eyjunni var það Viðar Helgi Guðjohnsen sem var leiddur burt af lögreglu í Norðlingaholti hrópandi „Þeir eru að berja Íslendinga! Þeir eru að berja samlanda sína!“
Fólk segir ýmislegt í geðshræringu en mér þóttu þessi orð samt aulaleg þegar ég heyrði þau í beinni útsendingu. Hvers lenskir þeir eru sem berja og eru barðir skiptir engu máli. Heimurinn yrði aðeins betri ef við skömmuðumst okkar og mótmæltum, án tillits til uppruna, þegar manneskjur lemja aðrar manneskjur.
Mér fannst sorglegt hvað lögreglan gerði í Norðlingaholti. Mér finnst líka sorglegt að það kemur mér ekki á óvart að Viðar er formaður Landssambands ungra frjálslyndra og miðstjórnarmaður í Frjálslynda flokknum.
Það er nýaldarvika á Vantrú sem var ágætis ástæða til að þýða pistil Brian Dunnings „Do Your Body Features Measure Up?“. Í honum eru höfuðlagsfræði, andlits-, lófa- og lithimnulestur tekin fyrir svo mér fannst „Höfuð, herðar, hné og tær“ vera sniðugur titill. Ég veit. Ég mun sjá eftir því.
Um daginn byrjaði ég svo að byltublogga á stuffparty.net. Eitthvað verð ég að gera við öll þessi lén sem ég kaupi.
Samræður í vinnunni:
Ég: Ég sá mannhæðar hátt typpi labba framhjá.
Hún: Dimmissjón.
Ég: Hvaða skóli ætli útskrifi typpi?
Hún: MR.
Ég: Já, það er örugglega þaðan sem Björn Bjarnason kemur. [Lesist: útskrifaðist.]
Reyndar er rétt ríflega hálft ár frá því ég keypti mér myndavél svo ég næ ekki alveg að hafa tekið þúsund myndir fyrir hvern mánuð sem ég hef átt hana. Samt tókst mér að taka tæplega sjöhundruð myndir á tveimur síðustu vikum þegar ég ákvað að fara ekkert án myndavélar. Af þessum fannst mér tuttugu og ein nægilega góð til að vinna frekar og setja á Flickr. Ein af þeim betri er hér fyrir ofan.
Ég held ég sé farinn að taka betri myndir. Eða, miðað við hve mikið af þeim er ennþá rusl, eru góðu myndirnar kannski að jafnaði betri. Ég er í það minnsta grimmari við að velja úr og önnur vinnsla er orðin markvissari. Í staðinn fyrir að horfa á myndina og fikta í henni út í bláinn sé ég hvað mér finnst þurfa að bæta og fikta út í bláinn til að ná því fram.
En ég vinn myndirnar líka oftast minna. Það eru helst svarthvítu myndirnar sem ég þarf að leggja vinnu í. Og ég er líka oftar ánægður með það sem kemur úr myndavélinni og fínpússa bara smá ef þarf. Ég er nánast hættur að klippa myndir til og er orðinn miklu kærulausari við að leiðrétta halla á þeim. Sem betur fer hef ég líka betri stjórn á honum þegar ég tek myndirnar…
Vonandi þýðir þetta að ég hafi lært eitthvað af öllum þessum sexþúsund smellum frekar en ég hafi pælt of mikið í Cartier-Bresson og ofmetnast í framhaldi. Ég held ég framlengi samt um viku að fara aldrei neitt án myndavélar.
Merlin Mann er ell-ó-ell. Svo finnst mér hann pínu sætur líka. Eltið uppi og tætið í ykkur allt sem hann segir og skrifar og lífið verður fallegra.
Nýjasta trendið hjá mér er að raðblogga um allt sem ég þarf að segja. Aldrei komið nóg fyrr en ég hef bloggað þrisvar um sama hlutinn. Ég sá nokkur góð göbb í dag en féll sem betur fer ekki fyrir neinu verra en Rickroll. Eftir það ákvað ég að Rickroll væri úti og ætla að gera Timroll™ að næsta netæðinu.
Nokkrir hafa hrósað Vantrú fyrir gott aprílgabb en ég er ekki nógu sjálfhverfur, eða bara of latur, til að telja upp og tengja. Hins vegar finnst mér aprílgabb Sóleyjar Tómasdóttur eitt það besta. Hvað ætli afturhaldsseggirnir sem nöldra alltaf um að feministar hafi ekki húmor hafi sagt við þessu?
Klofningur Andkristni frá Vantrú var auðvitað aprílgabb. Ég veit ekki hvort margir tóku okkur trúanleg en það skiptir ekki máli því við skemmtum okkur svo mikið við að reyna að gabba ykkur. Rétt eins og á Vantrúarvefnum neyddist ég til að eyða út ummælum um að þetta væri gabb hjá okkur. Hjá mér lenti bara einn lesandi í ritskoðun en þeir voru miklu fleiri á Vantrú. Þó lesendur beggja síðanna séu örugglega vel greindir eru þeir fleiri sem lesa Vantrú en hofteig.
Verra fannst mér að WordPress, í það minnsta afgamla útfærslan sem hofteigur höktir á, leyfir ekki að fela ummæli. Afgamla útgáfan af MovableType, sem Vantrú höktir á, leyfir það svo að þar þurfti ekki að skrifa ritskoðuð ummæli inn aftur eftir skjáskotum. Eins gott að fleiri reyndu ekki að koma upp um gabbið hér á hofteigi.
Klofningur liðsmanna Andkristni frá Vantrú er besti gálgafrestur sem ríkiskirkjan gæti hafa óskað sér. Í staðinn fyrir að róttækir trúleysingjar á Íslandi vinni saman, eins og við höfum gert svo vel síðan 2003, lítur út fyrir að allir kraftar okkar fuðri upp í flokkadrætti. Svona er ekki siður trúleysingja. Við höfum oft deilt um smáatriði en aldrei svo að aðalatriðin hafi gleymst.
Nú þegar við eru uppteknir að rífast yfir smáatriðum minnum við helst á kristna kirkju sem kurlast, vegna sérvisku og mismunandi afbrigða rétttrúnaðar, í sífelt fleiri andstæðar fylkingar. Þegar ég bauð mig fram í stöðu meðstjórnanda Vantrúar sá ég ekki fyrir mér að staðan væri pólitísk. Ekki innan félags þar sem menn unnu saman og reyndu alltaf að nota bestu hugmyndir allra félagsmanna.
Ef hver á hugmyndina skiptir nú meira máli en hver hugmyndin er, og það miklu máli að menn kljúfa félög vegna þess, held ég að það skipti engu máli í hvoru félaginu ég er. Bæði væru sóun á orku og betra fyrir mig, og aðra, að taka sér hlé og bíða eftir að skynsemin snúi aftur.
Svo þessi grein gabbi nú engan seinna tek ég fram að hún er aprílgabb.
Nýjustu ummæli